The Life of Ali -AS-

The Life of the Commander of the FaithfulAli b. Abu Talib
(This part gives) an account of the Commander of the faithful, peace be on him, the first of the Imams of the belicvers, of the rulers (wulat) of the Muslims and of God's (appointed) successors in religion after the Apostle of God, the truthful one and the trusted one, Muhammad b. Abd Allah, the seal of the Prophets, blessings on him and his pure family. (He was) the brother of the Apostle of God and his paternal cousin, and his helper (wazir) in his affair, his son-in- law (being married) to his daughter, Fatima the chaste, mistress of the women of the universe. (The full name of) the Commander of the faithful is Ali b. Abi Talib b. Abd al Muttalib b. Hashim b. Abd Manaf. (He was) the Lord of the testamentary trustees of authority (wasiyyin), the best of blessing and peace be on him. His kunya was Abu al-Hasan.
He was born in the Sacred House (i.e. the Kaba) in Mecca on Friday, the thirteenth day of the month of Rajab, thirty years after the Year of the Elephant (c.570). Nobody before or after him has ever been born in the House of God, the Most High. (It was a mark) of him being honoured by God, the Most High, may His name be exalted, and of his position being dignified in its greatness.
His mother was Fatima, daughter of Asad b. Hashim b. Abd Manaf, may God be pleased with her. She was like a mother to the Apostle of God, may God bless him and his family, and he (the Apostle) was brought up under her care.
He was grateful for her kindness and she was among the first to believe in him and she emigrated with him in the group of the emigrants. When she died, the Prophet shrouded her with his own shirt in order to protect her from the insects of the earth, and he laid her to rest in her grave in order that, through that, she might be protected from (the crushing pressure of) the narrow space within the grave. He dictated to her her last words (which were) the statement of the authority (wilaya) of her son, the Commander of the faithful, peace be on him, so that at the examination after burial, she would be able to reply with those words. He singled her out with this great favour because of her position with God, may He be magnified and exalted, and with him, peace be on hinn. The report of that is well known.
The Commander of the faithful, Ali b. Abi Talib, peace be on him, and his brothers were among the leading members of the second generation of descendants of Hashim. In this way he gained two marks of nobility, through his growing up under the care and education of the Apostle of God, may God bless him and his family. He was the first of the family of the House and of the Companions to believe in God and His Apostle. He was the first male whom the Prophet, may God bless him and his family, summoned to Islam and who answered. He never ceased to support the religion and to strive against the polytheists. He constantly defended the faith and fought against those who supported deviation (from the truth) and despotism. He spread the teachings of the sunna (the practice of thc Prophet) and the Qur'an, judged with justice and enjoined (people) to do good.
He was with the Apostle of God, may God bless him and his family, twenty-three years after the (coming) of the (prophetic) mission. Of these, thirteen years were in Mecca before thc migration when he shared with him all the persecutions and bore most of his hardships. Then there were ten years in Medina after thc emigration when he defended him against the polytheists and strove with him against the unbelievers. He protected him with his own life from the enemies of religion until the time God, the Exalted, took (the Prophet) to His heaven, raised him to the highest place in heaven and bestowed His blessings and peace on him and his family. On that day the Commander of the faithful, peace be on him, was thirty-three years of age.
On the day of the death of the Prophet, may God bless him and his family, the community differed over his Imamate. His Shia who were all the Banu Hashim, Salman, Ammar, Abu Dharr, al-Miqdad, Khuzayma b. Thabit - the man who is known as the possessor of two testimonies - Abu Ayyub al-Ansari, Jabir b. Abd Allah al-Ansari Abu Said al-Khudri and people like them among the important emigrants and Ansar, (all these) maintained that he was the successor (khalifa) after the Apostle of God, may God bless him and his family, and the Imam. (They did this) because of his outstanding merit (fadl) above all mankind, through the fact that there were gathered in him the qualities of outstanding merit, judgement and perfection, such as him being the first of the community to enter the faith, his superiority over them in knowledge of the laws, his precedence over them in fighting (jihad) and the distinction which set him apart from them in the extent of his piety, asceticism and righteousness.
Furthermore he had been specially singled out by the Prophet from among (all) his relations because of (the qualities) which no other relation, apart from him, shared with the Prophet and because of the nomination (nass) of his authority (wilaya) by God, may God be magnified and exalted, in the Qur'an where He, may His name be exalted, says:
Your authority (wali) is God and His Apostle and those believers who perfrom the prayer and pay alms (zakat) while they are bowing (in prayer). [ V 55 ]
It is known that no one except him paid alms while bowing (in prayer).
It has been established in language that wali means "the most appropriate for authority" (awla), without there being any opposition (to this definition). If the Commander of the faithful, peace be on him, was, by the stipulation of the Qur'an, more appropriate for authority among the people than themselves because of his being their wali according to the textual nomination (nass) in the Clear Explanation (i.e. the Qur'an, tibyan), it was obviously necessary for all of them to obey him, just as obedience to God, the Most High, and obedience to His Apostle, peace be on him and his family, was required because of the information about their authority (wilaya) over creatures which is given in this verse with clear proof.
(Another reason for their support for the Commander of the faithful was) because of what the Prophet, may God bless him and his family, said on the day (of the assembly) at his house. He had especially gathered the Banu Abd al-Muttalib there in order to make the (following) solemn pledge:
Whoever helps me in this matter will be my brother, my testamentary trustee (wasi) my helper (wazir), my heir and my successor after me.
Then the Commander of the faithful, peace be on him, stood up before him among all the gathering of them, and on that day he was the youngest of them, and he said:
O Apostle of God, I will help you.
Then the Prophet, may God bless him and his family, said:
Sit down, you are my brother, my trustee, my helper, my inheritor and successor after me.
This is a clear statement about the succession (after the Prophet).
In addition, there is also what (the Prophet), peace be on him and his family, said on the day of Ghadir Khumm. The community had gathered to listen to the sermon (in which he asked):
Am I not more appropriate for authority (awla) over you than yourselves?
Yes, they answered.
Then he spoke to them in an ordered manner without any interruption in his speech:
Whomsoever I am the authority over (mawla), Ali is also the authority over.
Thus he (the Prophet) required for him (Ali), through laying down obedience to him and his authority (over them), the same authority as he had over them, and which he made them acknowledge and which they did not deny. This is clear (evidence) of the nomination (nass) of him for the Imamate and for succession to his position.
Furthermore there is (the Prophet's), peace be on him and his family, statement to him at the time of setting out to Tabuk:
You are in the same position with respect to me as Aaron (Harun) was to Moses (Musa) except that there is no prophet after me.
Thus he required him (to have) the office of helping (i.e. administering) and to be characterised by love and outstanding merit over everyone. (He also required) his deputising for him both during his life and after his death. The Qur'an gives evidence for all that coming to Aaron (Harun) from Moses, peace be on them, when God, may He be magnified and exalted, said in giving a report of what Moses, peace be on him, said:
Make Aaron, my brotherly a helper for me from my family. Give me support through him and make him participate in my affair so that we may glorify You much and we may remember You frequently in that You have been a watcher over us. [ XX 29-35]
God, the Most Exalted said:
Your request is granted Moses. [ XX 36 ]
This (verse) confirmed that Aaron had a share with Moses in prophecy, and in helping in delivering the message and his support was strengthened through him by his aid. (Moses) also told him of deputising for him (when he said):
Deputise for me among my people. Act for (their) benefit and do not follow the path of the corrupters. [ VII 142 ]
This confirms his succession by the precise statement of revelation. Therefore when the Apostle of God, may God bless him and his family, gave all the ranks which Aaron had from Moscs to the Commander of the faithful, peace be on him, in the same extent, except for prophecy, (all such things) were required of him as helping the Apostle, giving him support, outstanding merit and love, because these qualities were definitely required by that. Then by the clear statement there is his deputising for him during his life and "after the prophethood" which (gives evidence of his succession) by specification of the exception, (of Prophethood) when he excludes him from it by mentioning "after".
The Imamate of the Commander of the faithful, peace be on him, was for thirty years after the Prophet, may God bless him and his family. For twenty-four years and six months of these he was prevented from administering the laws (of the office) (and had to) exercise precautionary dissimulation (taqiyya) and withdrawal. For five years and six months of these, he was troubled by wars against the hypocrites, those who broke their pledges, the unjust and those who deviated (from the religion) and he was plagued by the seditions of those who had gone astray. In the same way the Apostle of God, may God bless him and his family, had been prevented from (administering) the laws (of his office) through fear and through being spied upon, and through being a fugitive and through being exiled, so that he had no power to fight the unbelievers and no means of defending the believers. Then he emigrated and for ten years after the emigration he remained making war on the unbelievers and being troubled by the hypocrites until the time that God, may His name be exalted, took him unto Himself and made him dwell in the gardens of Paradise.
The death of the Commander of the faithful, peace be on him occurred before dawn of Friday, the twenty-first of the month of Ramadan, in the year 40 A.H. He was a victim of the sword. Ibn Muljam al-Muradi, may God curse him, killed him at the mosque of Kufa, which he had come out to in order to wake the people for the dawn prayer on the night of the nineteenth of the month of Ramadan. He had been lying in wait for him from the beginning of the night. When he (the Commander of the faithful) passed by him while the latter was hiding his design by feigning sleep amid a group of people who were asleep, he (Ibn Muljam) sprang out and struck him on the top of his head with his sword which was poisoned. He lingered through the day of the nineteenth and the night and day of the twentieth and the first third of the night of the twenty-first. Then he, peace be on him, died a martyr and met his Lord, Most High, as one who has been wronged. He, peace be on him, knew of that before its time and he told the people of it before its time. His two sons, al- Hasan and al-Husayn, peace be on them, performed (the tasks) of washing him and shrouding him according to his bequest. Then they carried him to al-Ghari at Najaf in Kufa and they buried him there. They removed the traces of the place of his burial according to his bequest which was made about that to hath of them by him, because of what he, peace be on him, knew about the regime of the Umayyads (which would come) after him, and their hostile attitude towards him. (For he knew) the evil action and abuse to which they would be led by their wicked intentions if they had been able to know that (place). His grave, peace be on him, remained hidden until al-Sadiq Jafar b. Muhammad, peace be on them, pointed it out during the Abbasid regime. For he visited it when he came to visit Abu Ja'far (al-Mansur) while the latter was in al-Hira. Then the Shi'a knew of it and they began from that time to make visitation to his (grave), peace be on him and on his pure offspring.
On the day of his death he was 63 years of age.
Ref:
Kitab al Irshad - Pages 1 - 6The Book Of GuidanceBy Shaykh al MufidTranslated by I.K.A Howard
Imam Ali (as) First in many Fields
1.
He was the only man to be born in the Kabah (The house of God)
2.
He was the first to offer homage to the Holy Prophet (PBUH&HF)
3.
He was the first to offer prayers after the Holy Prophet (PBUH&HF)
4.
He was the first to offer his services for Jihad.
5.
He was the first to receive religious instructions from the Holy Prophet (PBUH&HF)
6.
He was the first to compile and codify the Quran
7.
He was the first to be styled as "brother" by the Prophet (PBUH&HF) and on every occasion
8.
He was the first to give burial to the Prophet (PBUH&HF)
9.
He was the first to offer to sleep in the Prophet's (PBUH&HF) bed on the night of his emigration to Medina
10.
He was the first to be appointed commander in all those battles in which the Holy Prophet (PBUH&HF) didnot participate personally
11.
The honor of the propagation of the Quranic Sura, "al Bara'at" fell to Imam Ali's (as) lot
12.
He was the only man to be titled as the "Second Aaron" by the Prophet (PBUH&HF)
13.
The honor of owning a house which opened into the courtyard of the Prophet's (PBUH&HF) mosque was reserved for Imam Ali (as) alone
14.
He was the first to have the honor of being nominated by the Holy Prophet (PBUH&HF) as his succesor, testator and vice regent.
... and many many more
Imam Ali and the Ancient Prophets
1.
God gave Adam the knowledge of His names, while Ali held the entire knowledge of the Book of Allah.
2.
Adam was married with Eve in the Garden of Paradise, while God married Imam Ali (as) with Fatima (as) in heaven
3.
God styled Noah as a "Grateful Creature" and he was called the Second Adam, while Imam Ali (as) was styled as "Abu'l Ummah"
4.
God made Abraham the "Imam" or the "Leaders of men", while Imam Ali (as) was the Imam of all creation, men and Jinnis
5.
Moses was brought up in the house of Pharoah, while Imam Ali (as) was brought up in the house of the Prophet (PBUH&HF)
6.
Moses threw his rod which became a serpent, whereas Imam Ali (as), while still in the cradle, cleaved the snake into two
7.
Moses name has been mentioned 230 times in the Quran, while Imam Ali's (as) has been referred to in 300 places in the Quran

... and many many more


http://www.balaghah.net/nahj-htm/eng/id/imam-ali/index.htm

بیدلانه - Bidelaneh
ALi Is My Great Love !- Only Islam - only Mohammad-only ALi - یاعلی مدد !
یا باب الحوائج
... و اما بعثت!

تیرگی گسترده، چشم ها تار!

سرها بی ذوق و دل ها بیماران!
نه کسی به آسمان می نگرد؛ نه آسمان سر شوق کسی دارد.

شبح های زشت؛ شبح هایی از جنس چوب و سنگ و استخوان.

شبیه مردگانی که عده ای زنده مثل ارواح خبیثه به دورش حلقه زده اند.

انگار نه انگار که خانه، خانه خداست، تنها خانه خداوند در زمین؛ هر

کژاندیشی، با تکه استخوانی بر گردن، درونش پا می گذارد.

زمانی بس تیره بود؛ مثل جهالت، تیره مثل سنگدلی،تیره مثل خشم.

نه حرمتی برای پیران بود، نه کودکان،

نه عصمت دخترکان به چشم می آمد و نه شرافت زنان.

بوی تعفن متکبران، سراسر حجاز را آلوده بود.

گویی خداوند، نگران شرافت بندگان خویش است؛

نگران آن همه کژی و ناراستی و جهل.

تلنگری می بایست این قوم را تا به خود آیند و به گوهر وجودی خود

دست یابند.

اینک نوبت رسالت بهترین مخلوق خداوند، برگزیده خلقت و گلچین شده

گلستان انبیاست که باید این رسالت را بپذیرد!

... و بهترین و امین ترین مردمان برای هدایت نااهل ترین مردمان،

انتخاب می شود. حتی نامش، جان مایه رحمت است؛

جانمایه ادب واحترام؛ محمد (ص)!

... آنگاه محمد (ص) باید به تزکیه بپردازد؛ چه جایی نزدیک تر به خدا

از غار "حرا"؛خلوتگاهی که می شود با معشوق اولی خویش به خلوت و

گفتگو نشست!

گویی این بار دیگر معشوق، زبان به گفتگو گشوده است:

اِقرأ؛ بخوان !


بخوان بنام خداوند!

بخوان بنام آن که خلوت نشین دل پر آشوب توست!

بخوان به نام آن که تو را حبیب خویش خوانده است

و محبوب تمامی کاینات!

... بخوان بنام خداوند ...

... و این خواندن سرآغاز "قولوا لا اله الا الله تفلحوا" شد که کژاندیشان،

برای رهایی از جهل باید به "تفلحوا" بیش از پیش بیندیشند!

بار دیگر ارتباط آسمان و زمین برقرار شد و وجدان عرب و عجم از

چوب و سنگ پرستی، به خداپرستی گرایید!

بار دیگر نوح کشتیبان (ع)، قوم خویش را از توفان بلا رهانیده،

به دیارآرامش و صلاح خواهد رسانید.

بار دیگر ابراهیم خلیل (ع)، قوم خویش را از چنگال آتش نمرودی

رهانیده، به زمزم رستگاری خواهد رسانید!

دیگر بار موسی کلیم الله (ع)، قوم خویش را از ذلت دریوزگی رهانیده،

به عزت سرافرازی خواهد رسانید.

بار دیگر عیسی مسیح (ع)، قوم خود را از امراض خودپرستی رهانیده،

به عشق خداپرستی خواهد رسانید.

بار دیگر آسمان و زمین دست در دست همدیگر برای رهایی انسان از

ذلت، لبیک گویان، نوای محمد (ص) را همراه شدند:

"قولوا لا اله الا الله تفلحوا"!

خجسته روز آزادگی انسان از قید جهل،

روز بعثت رسول گرامی اسلام مبارک باد!

"قولوا لا اله الا الله تفلحوا"

***********************

یا باب الحوائج






شهادت باب الحوائج امام موسی بن جعفر الکاظم ـ ع ـ

تسلیت باد

می خوانمت یا باب الحوائج!

مولا جان ای اسطوره شکیبایی!

ما را به التجای تو نیازی است که درطول زندگی بدان محتاجیم و

خداوند دعای تو را بهانه اجابت بی واسطه کرده است.

ای باب رحمت و اجابت!

چگونه می شود درعین درماندگی از یاد توغافل شد؟


اینک، این غروب غمبار شهادت توست که آسمان "کاظمین" را فراگرفته


است؛ غروبی که یادآور روزهای تاریک زندان است؛ روزهای


تلخ تازیانه و خشم، روزهای سرشار از خلوت غریبانه مناجات

هایت.

مولا جان، چگونه می توانم عبادت هایت را بسرایم؛

ولی برای زخم های غریبانه ات سکوت کنم؟


می گویم: یا باب الحوائج و در قنوتم یک آسمان گل التجا می کند.


کیستی ای روح نیایش، نیاز حاجتمندان، سبب ساز رحمت واسعه الهی؟!


کیستی تو که می شود با التجای به تو، تمام نابسامانی ها را سامان


بخشید، تمام دردها را درمان کرد و تمام غصه ها را از دل زدود؟


کیستی تو ای روح نماز که حتی دشمنت به خاکساری نیایشت

غبطه می خورد؟

حضور آسمانی تو را چه کسی می تواند انکار کند؛ حتی در زندان، حتی


در تنگنای "تمام سیاه چال ها"؟!


بریده باد دستی که زنجیر را به ملازمت پاهایت برگزید!


آخر چگونه می شود مفهوم ناب آزادی و آزادگی را به بند کشید؟


مولا، شگفتا از صبر تو؛ صبر مقابل سیه کارترین ستمگران روزگار،

صبر مقابل تمام ناروایی های زندان و زندانیان!


بریده باد دستی که تازیانه بر پیکر کبریایی ات نواخت!


بریده باد دستی که با زهرخنده نگاهش، سم هستی سوز حسادت را به

جام تو ریخت!

چگونه می توانم به شکیبایی بی نظیر بیاندیشم؛

ولی به شکنجه دژخیمان توجه نکنم؟


چه نامرد مردمانی بودند، آنان که شمع وجودت را خاموش می خواستند!


چه وارونه اندیشانی که وجود آسمانی ات، تاب تماشا از آنان گرفته بود.


مولا، ای خورشید فرونشسته در محاق زندان ها!


امروز دل ما تنها به اندوه نشسته است

که شمع جان به یاد روزهای بی چراغت،

سوزان و اشک غم به یاد ناله هایت فروزان است.


سلام بر تو در همه حال!


سلام بر تو در همه روز!


سلام بر تو و شکیبایی ات در زندان های تاریک هارون!


ما و دریای کرمت یا باب الحوائج!

********** *******************

Ya Mohammad

بیدلانه - Bidelaneh
ALi Is My Great Love !- Only Islam - only Mohammad-only ALi - یاعلی مدد !
یا باب الحوائج
... و اما بعثت!

تیرگی گسترده، چشم ها تار!

سرها بی ذوق و دل ها بیماران!
نه کسی به آسمان می نگرد؛ نه آسمان سر شوق کسی دارد.

شبح های زشت؛ شبح هایی از جنس چوب و سنگ و استخوان.

شبیه مردگانی که عده ای زنده مثل ارواح خبیثه به دورش حلقه زده اند.

انگار نه انگار که خانه، خانه خداست، تنها خانه خداوند در زمین؛ هر

کژاندیشی، با تکه استخوانی بر گردن، درونش پا می گذارد.

زمانی بس تیره بود؛ مثل جهالت، تیره مثل سنگدلی،تیره مثل خشم.

نه حرمتی برای پیران بود، نه کودکان،

نه عصمت دخترکان به چشم می آمد و نه شرافت زنان.

بوی تعفن متکبران، سراسر حجاز را آلوده بود.

گویی خداوند، نگران شرافت بندگان خویش است؛

نگران آن همه کژی و ناراستی و جهل.

تلنگری می بایست این قوم را تا به خود آیند و به گوهر وجودی خود

دست یابند.

اینک نوبت رسالت بهترین مخلوق خداوند، برگزیده خلقت و گلچین شده

گلستان انبیاست که باید این رسالت را بپذیرد!

... و بهترین و امین ترین مردمان برای هدایت نااهل ترین مردمان،

انتخاب می شود. حتی نامش، جان مایه رحمت است؛

جانمایه ادب واحترام؛ محمد (ص)!

... آنگاه محمد (ص) باید به تزکیه بپردازد؛ چه جایی نزدیک تر به خدا

از غار "حرا"؛خلوتگاهی که می شود با معشوق اولی خویش به خلوت و

گفتگو نشست!

گویی این بار دیگر معشوق، زبان به گفتگو گشوده است:

اِقرأ؛ بخوان !


بخوان بنام خداوند!

بخوان بنام آن که خلوت نشین دل پر آشوب توست!

بخوان به نام آن که تو را حبیب خویش خوانده است

و محبوب تمامی کاینات!

... بخوان بنام خداوند ...

... و این خواندن سرآغاز "قولوا لا اله الا الله تفلحوا" شد که کژاندیشان،

برای رهایی از جهل باید به "تفلحوا" بیش از پیش بیندیشند!

بار دیگر ارتباط آسمان و زمین برقرار شد و وجدان عرب و عجم از

چوب و سنگ پرستی، به خداپرستی گرایید!

بار دیگر نوح کشتیبان (ع)، قوم خویش را از توفان بلا رهانیده،

به دیارآرامش و صلاح خواهد رسانید.

بار دیگر ابراهیم خلیل (ع)، قوم خویش را از چنگال آتش نمرودی

رهانیده، به زمزم رستگاری خواهد رسانید!

دیگر بار موسی کلیم الله (ع)، قوم خویش را از ذلت دریوزگی رهانیده،

به عزت سرافرازی خواهد رسانید.

بار دیگر عیسی مسیح (ع)، قوم خود را از امراض خودپرستی رهانیده،

به عشق خداپرستی خواهد رسانید.

بار دیگر آسمان و زمین دست در دست همدیگر برای رهایی انسان از

ذلت، لبیک گویان، نوای محمد (ص) را همراه شدند:

"قولوا لا اله الا الله تفلحوا"!

خجسته روز آزادگی انسان از قید جهل،

روز بعثت رسول گرامی اسلام مبارک باد!

"قولوا لا اله الا الله تفلحوا"

***********************

یا باب الحوائج






شهادت باب الحوائج امام موسی بن جعفر الکاظم ـ ع ـ

تسلیت باد

می خوانمت یا باب الحوائج!

مولا جان ای اسطوره شکیبایی!

ما را به التجای تو نیازی است که درطول زندگی بدان محتاجیم و

خداوند دعای تو را بهانه اجابت بی واسطه کرده است.

ای باب رحمت و اجابت!

چگونه می شود درعین درماندگی از یاد توغافل شد؟


اینک، این غروب غمبار شهادت توست که آسمان "کاظمین" را فراگرفته


است؛ غروبی که یادآور روزهای تاریک زندان است؛ روزهای


تلخ تازیانه و خشم، روزهای سرشار از خلوت غریبانه مناجات

هایت.

مولا جان، چگونه می توانم عبادت هایت را بسرایم؛

ولی برای زخم های غریبانه ات سکوت کنم؟


می گویم: یا باب الحوائج و در قنوتم یک آسمان گل التجا می کند.


کیستی ای روح نیایش، نیاز حاجتمندان، سبب ساز رحمت واسعه الهی؟!


کیستی تو که می شود با التجای به تو، تمام نابسامانی ها را سامان


بخشید، تمام دردها را درمان کرد و تمام غصه ها را از دل زدود؟


کیستی تو ای روح نماز که حتی دشمنت به خاکساری نیایشت

غبطه می خورد؟

حضور آسمانی تو را چه کسی می تواند انکار کند؛ حتی در زندان، حتی


در تنگنای "تمام سیاه چال ها"؟!


بریده باد دستی که زنجیر را به ملازمت پاهایت برگزید!


آخر چگونه می شود مفهوم ناب آزادی و آزادگی را به بند کشید؟


مولا، شگفتا از صبر تو؛ صبر مقابل سیه کارترین ستمگران روزگار،

صبر مقابل تمام ناروایی های زندان و زندانیان!


بریده باد دستی که تازیانه بر پیکر کبریایی ات نواخت!


بریده باد دستی که با زهرخنده نگاهش، سم هستی سوز حسادت را به

جام تو ریخت!

چگونه می توانم به شکیبایی بی نظیر بیاندیشم؛

ولی به شکنجه دژخیمان توجه نکنم؟


چه نامرد مردمانی بودند، آنان که شمع وجودت را خاموش می خواستند!


چه وارونه اندیشانی که وجود آسمانی ات، تاب تماشا از آنان گرفته بود.


مولا، ای خورشید فرونشسته در محاق زندان ها!


امروز دل ما تنها به اندوه نشسته است

که شمع جان به یاد روزهای بی چراغت،

سوزان و اشک غم به یاد ناله هایت فروزان است.


سلام بر تو در همه حال!


سلام بر تو در همه روز!


سلام بر تو و شکیبایی ات در زندان های تاریک هارون!


ما و دریای کرمت یا باب الحوائج!

********** ******
بیدلانه - Bidelaneh
ALi Is My Great Love !- Only Islam - only Mohammad-only ALi - یاعلی مدد !
یا باب الحوائج
... و اما بعثت!

تیرگی گسترده، چشم ها تار!

سرها بی ذوق و دل ها بیماران!
نه کسی به آسمان می نگرد؛ نه آسمان سر شوق کسی دارد.

شبح های زشت؛ شبح هایی از جنس چوب و سنگ و استخوان.

شبیه مردگانی که عده ای زنده مثل ارواح خبیثه به دورش حلقه زده اند.

انگار نه انگار که خانه، خانه خداست، تنها خانه خداوند در زمین؛ هر

کژاندیشی، با تکه استخوانی بر گردن، درونش پا می گذارد.

زمانی بس تیره بود؛ مثل جهالت، تیره مثل سنگدلی،تیره مثل خشم.

نه حرمتی برای پیران بود، نه کودکان،

نه عصمت دخترکان به چشم می آمد و نه شرافت زنان.

بوی تعفن متکبران، سراسر حجاز را آلوده بود.

گویی خداوند، نگران شرافت بندگان خویش است؛

نگران آن همه کژی و ناراستی و جهل.

تلنگری می بایست این قوم را تا به خود آیند و به گوهر وجودی خود

دست یابند.

اینک نوبت رسالت بهترین مخلوق خداوند، برگزیده خلقت و گلچین شده

گلستان انبیاست که باید این رسالت را بپذیرد!

... و بهترین و امین ترین مردمان برای هدایت نااهل ترین مردمان،

انتخاب می شود. حتی نامش، جان مایه رحمت است؛

جانمایه ادب واحترام؛ محمد (ص)!

... آنگاه محمد (ص) باید به تزکیه بپردازد؛ چه جایی نزدیک تر به خدا

از غار "حرا"؛خلوتگاهی که می شود با معشوق اولی خویش به خلوت و

گفتگو نشست!

گویی این بار دیگر معشوق، زبان به گفتگو گشوده است:

اِقرأ؛ بخوان !


بخوان بنام خداوند!

بخوان بنام آن که خلوت نشین دل پر آشوب توست!

بخوان به نام آن که تو را حبیب خویش خوانده است

و محبوب تمامی کاینات!

... بخوان بنام خداوند ...

... و این خواندن سرآغاز "قولوا لا اله الا الله تفلحوا" شد که کژاندیشان،

برای رهایی از جهل باید به "تفلحوا" بیش از پیش بیندیشند!

بار دیگر ارتباط آسمان و زمین برقرار شد و وجدان عرب و عجم از

چوب و سنگ پرستی، به خداپرستی گرایید!

بار دیگر نوح کشتیبان (ع)، قوم خویش را از توفان بلا رهانیده،

به دیارآرامش و صلاح خواهد رسانید.

بار دیگر ابراهیم خلیل (ع)، قوم خویش را از چنگال آتش نمرودی

رهانیده، به زمزم رستگاری خواهد رسانید!

دیگر بار موسی کلیم الله (ع)، قوم خویش را از ذلت دریوزگی رهانیده،

به عزت سرافرازی خواهد رسانید.

بار دیگر عیسی مسیح (ع)، قوم خود را از امراض خودپرستی رهانیده،

به عشق خداپرستی خواهد رسانید.

بار دیگر آسمان و زمین دست در دست همدیگر برای رهایی انسان از

ذلت، لبیک گویان، نوای محمد (ص) را همراه شدند:

"قولوا لا اله الا الله تفلحوا"!

خجسته روز آزادگی انسان از قید جهل،

روز بعثت رسول گرامی اسلام مبارک باد!

"قولوا لا اله الا الله تفلحوا"

***********************

یا باب الحوائج






شهادت باب الحوائج امام موسی بن جعفر الکاظم ـ ع ـ

تسلیت باد

می خوانمت یا باب الحوائج!

مولا جان ای اسطوره شکیبایی!

ما را به التجای تو نیازی است که درطول زندگی بدان محتاجیم و

خداوند دعای تو را بهانه اجابت بی واسطه کرده است.

ای باب رحمت و اجابت!

چگونه می شود درعین درماندگی از یاد توغافل شد؟


اینک، این غروب غمبار شهادت توست که آسمان "کاظمین" را فراگرفته


است؛ غروبی که یادآور روزهای تاریک زندان است؛ روزهای


تلخ تازیانه و خشم، روزهای سرشار از خلوت غریبانه مناجات

هایت.

مولا جان، چگونه می توانم عبادت هایت را بسرایم؛

ولی برای زخم های غریبانه ات سکوت کنم؟


می گویم: یا باب الحوائج و در قنوتم یک آسمان گل التجا می کند.


کیستی ای روح نیایش، نیاز حاجتمندان، سبب ساز رحمت واسعه الهی؟!


کیستی تو که می شود با التجای به تو، تمام نابسامانی ها را سامان


بخشید، تمام دردها را درمان کرد و تمام غصه ها را از دل زدود؟


کیستی تو ای روح نماز که حتی دشمنت به خاکساری نیایشت

غبطه می خورد؟

حضور آسمانی تو را چه کسی می تواند انکار کند؛ حتی در زندان، حتی


در تنگنای "تمام سیاه چال ها"؟!


بریده باد دستی که زنجیر را به ملازمت پاهایت برگزید!


آخر چگونه می شود مفهوم ناب آزادی و آزادگی را به بند کشید؟


مولا، شگفتا از صبر تو؛ صبر مقابل سیه کارترین ستمگران روزگار،

صبر مقابل تمام ناروایی های زندان و زندانیان!


بریده باد دستی که تازیانه بر پیکر کبریایی ات نواخت!


بریده باد دستی که با زهرخنده نگاهش، سم هستی سوز حسادت را به

جام تو ریخت!

چگونه می توانم به شکیبایی بی نظیر بیاندیشم؛

ولی به شکنجه دژخیمان توجه نکنم؟


چه نامرد مردمانی بودند، آنان که شمع وجودت را خاموش می خواستند!


چه وارونه اندیشانی که وجود آسمانی ات، تاب تماشا از آنان گرفته بود.


مولا، ای خورشید فرونشسته در محاق زندان ها!


امروز دل ما تنها به اندوه نشسته است

که شمع جان به یاد روزهای بی چراغت،

سوزان و اشک غم به یاد ناله هایت فروزان است.


سلام بر تو در همه حال!


سلام بر تو در همه روز!


سلام بر تو و شکیبایی ات در زندان های تاریک هارون!


ما و دریای کرمت یا باب الحوائج!

********** ********************************